Tamara en Morris

Ik zal mijzelf eerst even voorstellen, mijn naam is Tamara, ik ben 30 jaar en alweer 6 jaar samen met mijn tinker Morris, ik kocht hem toen hij 3 was, zo groen als gras, net als ik trouwens, dus een perfecte combinatie…..

Morris was ingereden volgens de tinkerhandelaar en na een testritje gemaakt te hebben ging het aardig, wel een beetje vreemde manier hadden ze gebruikt 1x klikken was stap, 2x was draf en je raad het al 3x galop, zo had ik het niet geleerd op de manege maar ja ik was al verkocht bij de eerste aanblik dus de deal was rond.

Eenmaal thuis ging het natuurlijk mis, zodra Morris het zadel zag, zetten hij het op een lopen en kon ik hem een kilometer verderop uit de wei vissen.
Manlief erbij gehaald, Morris aan de longeerlijn, zadel erop en huppakee daar ging ik dan na welgeteld 3 seconden lag ik er voorover weer af maar doorzetter die ik ben weer opgestapt en toen hield ik het een heel rondje vol, zo heb ik de rest van de zomer gestoeid met Morris.

Het werd winter en Morris moest naar een stalling, ik had nog geen bak en het land was alleen maar bagger dus er zat niks anders op, gelukkig zou ik daar ook gelijk instructie krijgen.
Mijn eerste les was super, ik heb nog nooit zo hard een bak rond gegaloppeerd, toen Morris klaar was zat ik te shaken als een bang konijntje, mijn instructrice zag geen brood in ons en gaf het praktisch meteen op en zo heb ik verschillende instructrices versleten maar niemand scheen te begrijpen waar het probleem lag, ze probeerde continu Morris te veranderen terwijl het probleem toch echt bij mij lag.

Ik ben nog naar een andere stalling verhuisd met andere instructie en dat ging wel iets beter maar toch werden we er niet gelukkig van, ik had geen zin meer in het rijden en Morris ook niet.
Uiteindelijk hebben we thuis een bak gemaakt en Morris naar huis gehaald, toen was de helft van het probleem ineens opgelost, Morris leefde helemaal op en was een totaal ander paard, ik kreeg ook thuis les maar uiteindelijk liep ik daar ook op vast, ik wilde namelijk geen dressuurpaard maar een paard waar mee ik naar buiten kan en lekker uren kan wandelen.

Toen ik bijna de hoop had opgegeven, kwam ik op de site van Elge, dat was echt geen toeval, het moest gewoon zo zijn!
Ik heb meteen gemaild en Elge wilde me graag helpen. Vanaf les 1 voelde ik al verandering bij Morris, het leek net of hij wilde zeggen héhé eindelijk snap je het!
Ik heb nu alweer een tijdje les en ik heb nog nooit zoveel op en aanmerkingen op mijn houding gehad, soms echt frustrerend maar het werkt wel, rijden met gevoel is super moeilijk maar als je het eenmaal begrijpt gaat er een wereld voor je open.

In ieder geval hebben Morris en ik eindelijk weer lol in het rijden en ook al gaat het waarschijnlijk nog wel een tijdje duren maar Morris en ik komen er wel, dankzij Elge!