Jolanda en Gentle

Jolanda en Gentle †

Als u dit leest dan is Gentle  op 20 maart 2012 helaas ingeslapen. Ik wens Jolanda heel veel sterkte met het grote verlies.

Vandaag heb ik het gevoel dat ik echt ga leren paardrijden.

Ik rijd nu zo,n veertig jaar paard, maar hoe langer ik het doe hoe moeilijker het wordt. Vroeger maakte ik lange tochten in de bossen van Soest, heb een paar keer een cross gedaan, gesprongen, maar de dressuur lag mij toch het beste. Na jaren van wedstrijden rijden met goede resultaten (goed paard) ben ik vooral gaan buitenrijden, het liefst alleen op avontuur. De buizerds die voor me uitvlogen, hertjes die mijn pad kruisten, ik vond het heerlijk.

Vijf jaar geleden kocht ik Gentle, een merrie die op een stoeterij geleefd had en een half jaar in de handel is geweest. Zij werd mijn grote uitdaging aangezien ze niet veel gewend is. Buitenrijden zit er na vijf jaar nog niet in, ze is niet dapper genoeg en ik ben niet genoeg mans om dit aan te kunnen. De eerste jaren heb ik haar vooral rust en regelmaat gegeven,  veel getraind en weer les genomen. 

Twee jaar geleden kreeg ik problemen met haar, ze schrok een aantal keer zo onverwacht dat ik er afgevallen ben. Een gekneusd zitbeen was het gevolg. Mijn vertrouwen werd ondermijnd door dit vallen waardoor het schrikken zodanig toenam dat ik angstig werd. Ik was geen goede leider meer voor Gentle en die had ze nu juist zo nodig. Uiteindelijk durfde ik alleen nog op een volte te rijden en op een middag staakte ze, kwam omhoog en ben ik afgestapt. Ik kon haar niet meer rijden. Vanaf punt 0 ben ik gestart met longeren, loswerken en grondwerk. Het rijden heb ik een half jaar niet gedaan. Ik wilde vooral weer genieten van mijn paard en dat deed ik uiteindelijk weer. Ik ben toen af en toe op haar gaan zitten, reed een  kwartiertje en als dat goed ging stapte ik weer af. Zo heb ik het langzaam weer opgebouwd.

Op dat moment heb ik haar verhuisd naar een Hit-aktiefstal waar ze dag en nacht kon bewegen in de weilanden, sociale contacten heeft en zich happy voelt. Hier ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe instructrice, die mij zowel met het technische rijgedeelte kon helpen maar vooral ook met het hele paard. Zo kwam ik Elge tegen, en heb ik nu alweer een jaar les van haar. In het begin had ik het gevoel dat ik echt niet kon paardrijden en dat ik het ook nooit zou leren. Ik zat teveel naar achteren geleund en belemmerde Gentle hierdoor in haar voorwaartse beweging. Ook had ik mijn benen niet stil en dreef ik elke pas aan, waardoor Gentle niet goed op mijn hulpen reageerde.

Na vele lessen met het engelengeduld van Elge en het blijven herhalen hoe ik moest zitten ging het langzaam beter. Ik begreep wel wat Elge bedoelde maar gewoontes zijn erg moeilijk af te leren. Hierbij let Elge ook op mijn ademhaling, adem ik te hoog, ziet zij dit terug in mijn paard. Gentle leert door Elge’s lessen op eigen benen te lopen, zit ik beter in balans en is mijn vertrouwen in Gentle weer teruggekomen.

Deze zomer heb ik met cordeo gereden om mijn zit te perfectioneren. Ook hierbij helpt Elge mij, zo vond ik het geweldig dat ik met de cordeo-les puur op mijn zit Gentle in de goede stelling kon rijden.

Wat ik onlangs weer geleerd heb van Elge is wanneer Gentle in de stress schiet en gekkigheid uithaalt is hierin niet mee moet gaan, maar met mijn ademhaling rustig bij mijzelf kan blijven, waardoor Gentle ook weer rustig wordt.

Vanmorgen stapte ik op een erg druk paard, maar kon deze energie puur op mijn zit onder controle houden en genieten van de voorwaartse impuls, het leek of ik op een dansend paard zat!

Elge je bent geweldig!!!!!!